Roma IV Tanı Kriterleri: Fonksiyonel Disfaji

Klinik hesaplayıcılar

Bu araçlar klinik kararın yerine geçmez. Sonuçlar hekim değerlendirmesi, güncel kılavuzlar ve hastanın klinik bağlamı ile birlikte yorumlanmalıdır.

Hesaplayıcı yükleniyor…

Roma IV Tanı Kriterleri: Fonksiyonel Disfaji

Yapısal, mukozal veya motor bir özofagus bozukluğu olmaksızın, katı ve/veya sıvı gıdaların özofagustan anormal geçişi hissi ile karakterize fonksiyonel özofageal bozukluk için Roma IV tanı kontrol listesi.

Ne zaman kullanılır

Katı ve/veya sıvı gıdaların takılma/anormal geçiş hissi olan, endoskopi ve ilgili tetkiklerle yapısal/mukozal ve majör motor bozukluk dışlanmış hastalarda.

Formül

Tüm maddeler karşılanmalıdır: (1) katı/sıvı gıda takılma-anormal geçiş hissi; (2) mukozal/yapısal anormalliğin dışlanması; (3) GÖRH ve eozinofilik özofajitin dışlanması; (4) majör özofagus motor bozukluğunun dışlanması; (5) en az haftalık sıklık; (6) semptom başlangıcı ≥6 ay önce; (7) kriterler son 3 aydır aktif. Roma IV, Özofageal Bozukluklar (Aziz ve ark. 2016).

Yorumlama

Tüm maddeler işaretlenmişse Roma IV fonksiyonel disfaji tanı kriterleri karşılanmış kabul edilir. Herhangi bir madde eksikse kriterler karşılanmaz ve eksik dışlama kriterleri varsa ilgili tetkiklerin (endoskopi, gerekli biyopsiler, pH-metri, yüksek çözünürlüklü manometri) tamamlanması önerilir. Fonksiyonel disfaji, özofageal beyin-bağırsak etkileşim bozuklukları arasında en seyrek görülenidir; Roma Vakfı küresel epidemiyoloji çalışmasında (yaklaşık 55.000 katılımcı) genel toplum yaygınlığı yaklaşık yüzde 3,2 olarak, kadınlarda (yüzde 3,5) erkeklerden (yüzde 2,9) bir miktar yüksek bulunmuştur. Tanı konulduktan sonra tedavi yaklaşımı güvence verme, yeme alışkanlıklarının düzenlenmesi ve gerektiğinde nöromodülatör ilaçlar ile davranışsal tedavileri kapsar.

Kaynaklar

  • Drossman DA, ed. Rome IV: Functional Gastrointestinal Disorders. 4th ed. Rome Foundation; 2016.
  • Aziz Q, Fass R, Gyawali CP, Miwa H, Pandolfino JE, Zerbib F. Esophageal Disorders. Gastroenterology. 2016;150(6):1368-1379.

Bu kontrol listesi, klinisyenin endoskopi, gerekli biyopsiler, pH-metri ve manometri ile yapısal/mukozal, GÖRH, eozinofilik özofajit ve majör motor bozuklukları önceden dışlamış olduğunu varsayar; bu dışlamaları kendisi gerçekleştirmez veya doğrulamaz. Disfaji, odinofaji, kilo kaybı, GİS kanama bulgusu veya anemi gibi alarm semptomları varlığında ileri tetkik gereklidir.

Sık sorulan sorular

Roma IV Tanı Kriterleri: Fonksiyonel Disfaji nedir?

Yapısal, mukozal veya motor bir özofagus bozukluğu olmaksızın, katı ve/veya sıvı gıdaların özofagustan anormal geçişi hissi ile karakterize fonksiyonel özofageal bozukluk için Roma IV tanı kontrol listesi.

Roma IV Tanı Kriterleri: Fonksiyonel Disfaji ne zaman kullanılır?

Katı ve/veya sıvı gıdaların takılma/anormal geçiş hissi olan, endoskopi ve ilgili tetkiklerle yapısal/mukozal ve majör motor bozukluk dışlanmış hastalarda.

Roma IV Tanı Kriterleri: Fonksiyonel Disfaji nasıl hesaplanır?

Tüm maddeler karşılanmalıdır: (1) katı/sıvı gıda takılma-anormal geçiş hissi; (2) mukozal/yapısal anormalliğin dışlanması; (3) GÖRH ve eozinofilik özofajitin dışlanması; (4) majör özofagus motor bozukluğunun dışlanması; (5) en az haftalık sıklık; (6) semptom başlangıcı ≥6 ay önce; (7) kriterler son 3 aydır aktif. Roma IV, Özofageal Bozukluklar (Aziz ve ark. 2016).

Roma IV Tanı Kriterleri: Fonksiyonel Disfaji sonucu nasıl yorumlanır?

Tüm maddeler işaretlenmişse Roma IV fonksiyonel disfaji tanı kriterleri karşılanmış kabul edilir. Herhangi bir madde eksikse kriterler karşılanmaz ve eksik dışlama kriterleri varsa ilgili tetkiklerin (endoskopi, gerekli biyopsiler, pH-metri, yüksek çözünürlüklü manometri) tamamlanması önerilir. Fonksiyonel disfaji, özofageal beyin-bağırsak etkileşim bozuklukları arasında en seyrek görülenidir; Roma Vakfı küresel epidemiyoloji çalışmasında (yaklaşık 55.000 katılımcı) genel toplum yaygınlığı yaklaşık yüzde 3,2 olarak, kadınlarda (yüzde 3,5) erkeklerden (yüzde 2,9) bir miktar yüksek bulunmuştur. Tanı konulduktan sonra tedavi yaklaşımı güvence verme, yeme alışkanlıklarının düzenlenmesi ve gerektiğinde nöromodülatör ilaçlar ile davranışsal tedavileri kapsar.